In een vlaag van verstandsverbijstering was er naast de lamsbout een stuk lamsschouder in m'n boodschappenwagentje terecht gekomen. De lamsbout heb ik gebruikt voor het oefenen voor het kerstmenu en de tweede lamsbout zou met kerst op tafel komen. Het resultaat van de oefening was een, langzaam gegaarde, heerlijk malse lamsbout. Maar wat doe je dan? De schouder ruilen voor een lamsbout, een extra lamsbout halen of die schouder gebruiken? Na wat zoeken een aantal recepten gevonden voor de schouder en de bereiding kwam overeen met die van de lamsbout. Het zou nog meer smaak hebben en malser zijn dan de lamsbout ook. Doen dus!

Vol verwachting snij ik de schouder aan om halverwege een flink stuk pees tegen te komen. De met chirurgische precisie uitgesneden eerste hap smaakt heerlijk mals en het vlees is inderdaad vol van smaak. Vol verwachting manoevreer ik m'n mes dan ook tussen de taaiere delen door op zoek naar de volgende hap heerlijks. En daar ging het mis. De stukken heerlijk mals vlees zaten dusdanig goed verstopt tussen de pezen en zenen dat het bij een stuk of vijf mooie happen vlees bleef. De overige stukken vlees hadden meer weg van goed ingereden autoband.

Volgend jaar ga ik, uiteraard, weer oefenen voor kerst maar dan blijf ik bij m'n plan. De gevulde aardappel en groente bij het hoofdgerecht smaakten prima, net als de overige gangen. We zijn dus niets tekort gekomen en hebben smakelijk gelachen om autobandtextuur.

Op de foto zie je overigens een langzaam gegaarde lamsbout die wel heerlijk mals en sappig op tafel heeft gestaan.