- 2 eieren
- 180 g bloem
- 250 g mais (gekookt)
- 75 ml room
- 1 blaadje gelatine
- zonnebloemolie
- 6 vanille stokjes
Bereiding
Meng de bloem, eieren en een eetlepel olie en kneed tot het een glad deeg is (met de hand ongeveer vier minuten). Pak het deeg in folie en laat het een uur rusten.
Week het blaadje gelatine in koud water. Pureer de mais in de keukenmachine of met de staafmixer. Verwarm een beetje van de mais in een pan. Haal de pan van het vuur en voeg de gelatine toe. Roer tot de gelatine is opgelost en voeg de rest van de mais toe. Laat de mais afkoelen en voeg de room toe wanneer de mais stevig begint te worden.
Snijd de vanille stokjes over de lengte in en schraap de zaadjes er uit. Meng de vanille-zaadjes met 50 ml. zonnebloemolie.
Rol het deeg dun uit. Dit gaat het makkelijkst met een pastamachine. Snijd het deeg in plakken van vier bij zes cm. Kook de plakken deeg in ruim water met zout in drie minuten gaar. Dep de bladen droog en laat ze afkoelen.
Leg op iedere plak deeg een eetlepel mais. Vouw dicht en giet wat van de olie met vanille over de ravioli.
Opmerkingen
Om de ravioli dicht te plakken kun je de randjes nat maken. Maar omdat de pasta al gekookt is zal hij niet meer goed plakken. Je kunt het beste de pasta zo dun mogelijk maken en de ravioli's met de vouwkant naar beneden op een bord leggen. Is de pasta te dik dan zal de ravioli openvouwen op je bord.
In plaats van zonnebloemolie kun je ook een andere olie met een neutrale smaak gebruiken, sojaolie bijvoorbeeld. Gebruik geen olie met een stevige smaak zoals olijfolie. Het gaat om de smaak van de vanille in dit recept, niet de olie.
Wanneer je de room meteen aan de mais toevoegt na het mengen met de gelatine kan de gelatine uitzakken. Je krijgt dan een vulling die niet mooi stevig is. Eerst even op laten stijven in de koelkast dus.
Leg de vanillestokjes, nadat je de zaadjes verwijderd hebt, in een potje met suiker en laat een week staan. Je hebt dan heerlijke vanillesuiker die je bijvoorbeeld over fruit kunt strooien of gebruiken bij het maken van cake.
volg Lekker Eten op twitter
abonneer op de rss feed
Reacties (2)
Ik krijg altijd weer koude rillingen als ik mensen pastadeeg van tarwebloem zie maken. De reden hiervoor is dat tarwebloem te veel gluten bevat en de pasta hiervoor plakkerig wordt en niet vast genoeg. Het loont de moeite op zoek te gaan naar wat de Italianen Farina di semola di grano duro noemen. Dit is meel gemalen van de zemelen van hard-graan. Dit bevat vrijwel geen gluten en maakt een mooi elastisch niet plakkerig pastadeeg. Je kunt dit natuurlijk krijgen in Italiaanse delicatesse winkels maar ook bij de turkse groentenwinkels als Irmik. Neem de fijn gemalen versie. Het nederlandse griesmeel (wat natuurlijk ook gewoon meel van zemelen is) is niet geschikt omdat dit van zachte noord europese tarwe gemalen wordt.
Geplaatst door Renato | March 6, 2007 6:28 PM
Beste Renato,
Semola type 00 is mij wel bekend van Il Tartufo, de Italiaanse specialiteitenzaak hier in Delft.
Maar om bij het probleem van plakkende en te zachte pasta te beginnen. Pasta gaat plakken / is te zacht als er zetmeel los komt uit het deeg. Om het zetmeel in gareel te houden heb je eiwitten nodig. Deze kunnen of geleverd worden door de bloem in de vorm van gluten (woord 'bloem' gebruikt als in gemalen graan) of door eiwitten uit eieren. Pasta op basis van bloem en water kun je dus het beste maken met durumtarwe (ofwel harde bloem / 'semola di grano duro') Deze bevat namelijk juist veel gluten. Maar bij pasta op basis van eieren luistert het gluten gehalte minder nauw.
Maar je hebt in die zin wel gelijk dat ik het soort bloem wat beter had kunnen omschrijven: patentbloem is prima te gebruiken. Speciaal een kilo, veel te dure, bloem bij de speciaalzaak halen zou ik voor dit recept niet doen. Het is al lekker genoeg!
Groet,
Willem
Geplaatst door Willem | March 6, 2007 7:51 PM